Mastermind

 Mijn vriendin heet Sophie. Ze is 43 en heel mooi. Ze heeft donker haar en groene ogen.

Gisteren speelden we voor het eerst het spelletje Mastermind. Dan moet je raden in welke volgorde iemand gekleurde pionnetjes zet. Sophie probeerde mij te helpen. Ze zei: ‘Rood kwam in het eerste rijtje al voor, en toen..’

‘Hou je mond,’ zei ik. ‘Laat me nadenken.’

‘Maar je denkt niet na,’ zei ze. ‘Je doet maar wat.’

Ik knikte. ‘Dat is juist goed. Sommige dingen in het leven moet je niet te ingewikkeld maken.’

‘Maar zo raad je het nooit,’ zei ze en ze keek me vreemd aan. ‘Dan is het toch niet leuk?’

‘Zeur niet,’ zei ik en ik ging door. Maar ik raadde haar opstelling inderdaad niet, zelfs niet na tien keer.

Toen was het mijn beurt om een opstelling te maken. Ik lachte gemeen. ‘Ik ga een zeer moeilijke opstelling maken,’ zei ik. ‘Deze raad je nooit.’

Toen ging ze de eerste keer raden en ze had al snel een paar kleuren goed. Toen ging ze hardop analyseren. Jeetje, dacht ik. Zij denkt scherp na.

‘Jeetje,’ zei ik. ‘Jij bent echt slim.’

Ze raadde de opstelling.

‘Wow’ zei ik. ‘Jij bent geniaal. Jij bent echt slim.’

‘Dat valt best mee,’ zei ze bescheiden.

‘Nee, nee,’ zei ik. ‘Dat valt niet mee. Jij bent echt slim. Dat wist ik niet. Jij moet programmeur worden.’

‘Ik vind mijn huidige baan leuk, ik hoef geen nieuwe baan.’

‘Ja, maar het gaat niet om leuk. Het gaat erom of je wat bijdraagt in je leven. Je moet je talenten benutten. Deze hoge intelligentie gaat momenteel verloren en dat is niet goed. Dat vind God niet oké. We moeten onze talenten benutten, dat is Gods wil.’

‘Moet jij zeggen,’ zei ze. ‘Jij doet toch helemaal niks.’

‘Ik doe veel, maar het wordt alleen niet opgemerkt, dat is wat anders. En bovendien heb ik niet zulke unieke talenten als jij. Jij moet meer doen, ik denk dat programmeur goed is, of anders hacker. Onee, shit, dat is natuurlijk niet meer nodig. Dat wordt door AI overgenomen. Shit, dat is wel heftig eigenlijk. Misschien ben je binnenkort wel nutteloos.’

‘Waarschijnlijk wel,’ zei ze.

‘En kinderen heb je ook al. Dus die taak is volbracht. Eigenlijk ben je klaar op aarde.’

Ze glimlachte. ‘Ja, eigenlijk wel.’

‘Nog een spelletje?’